Zeilers en watersportliefhebbers, welkom!
U treft hier een serie foto’s aan die als liefhebberij  gemaakt zijn na 2002 (digitaal). In de map museum zijn foto’s te vinden van voor 1995. Tussen 1995 en 2002 heb ik op een enkele serie na, niet gefotografeerd.
Op mijn zes en twintigste kwam ik er achter dat ik nooit enig gevoel van geluk zou krijgen wanneer ik, als ondergeschikte of leider in een bedrijf zou blijven werken. Acht jaar daarvoor in 1954 zwierf ik een zomer door Europa. Ik liftte naar het noordelijkste puntje van Schotland. In Edinburgh was een schriel meisje met blauwe ogen. Zij nodigde mij thuis uit bij haar vriendelijk ouders, helaas, de taal was het probleem, ik bracht weinig tot niets van het Schotse gebrabbel terecht. Ik zag het niet als een beletsel, want ik was een beetje verliefd op haar. Na mijn muzikale inbreng op de gitaar die in de hoek van de kamer stond, lachte ze. Niet gehinderd door enige gène bracht ik zwaarder geschut in stelling. Ik ging erbij zingen. Ik lette op haar en vergat naar haar ouders te kijken, die ongetwijfeld hebben gedacht – we hebben een gek in huis gehaald. Ik stond weer gauw buiten.
Het ei was gelegd. Het jaar daarop liftte ik naar de Noordkaap. In Denemarken nam ik de boot naar Noorwegen. Ik bivakkeerde in een slecht verlicht vooronder, samen met twee Duitse leeftijdsgenoten Heinz en Kurt, die op de fiets richting Noordkaap gingen. Ik liftend en kamperend. Op de Technische Hogeschool in Trondheim, waar ik bij toeval terecht kwam, kreeg ik een snel cursus Noors. In Hammerfest, maakte Kurt me attent dat ik mijn foto’s, van de reis, wel eens zou kunnen verkopen.
Na allerlei zwerftochten en banen, besloot ik in 1962 iets voor mezelf te gaan doen. Ik droomde van drie dingen: fotograferen, zeilen en de wereld zien. Op een zonnige zaterdagmorgen ontmoette ik een man die een watersport tijdschrift wilde gaan uitgeven. Hij vroeg of ik wilde meewerken aan het testen van boten. Vanaf 1964 tot 1991 heb ik voor  ’messieur van Dijk’ van het maandblad Watersport  op freelance basis gewerkt. In 1977 begon Wim de Bruijn, jachtontwerper, later uitgever bij Unieboek, het tijdschrift Spiegel der Zeilvaart uit. In 1984 nam Wim de Bruijn het blad over van zijn werkgever en ging Spiegel van zes keer naar tien keer per jaar. Van de zes en dertig jaar dat hij het blad redigeerde en later uitgaf, zijn jaren lang de voorplaten, honderden reportages en tientallen interviews door mij gemaakt.
In de loop van al die jaren heb ik op misbaksels en super jachten gevaren. De foto’s zijn in bijna alle watersporttijdschriften van Europa en rond de 185 boeken terecht gekomen. Mijn naam Theo Kühbauch bleek onhandig. Ik verzon Theo Kampa, bijna voor iedere Nederlander en buitenlander te schrijven en uit te spreken.

Ps. Wanneer U deze regel leest, ben ik nog steeds bezig foto’s en dia’s te scannen om deze later toe te voegen aan de website.