Home
Op een druilerige dag in oktober 1993, in de avond verstopte ik mijn camera’s diep in een kast om ze er nooit meer uit te halen. Dacht ik. Het was stil in huis omdat mijn vrouw niet thuis was en de kinderen al jaren buiten de deur woonden. Met vreugde nam ik op dat moment afscheid van de fotografie. Ik voelde mij opgelucht. Wel gek, jarenlang had het me geboeid en mij en mijn gezin een welvarend leven gebracht. De vier Hasselblads de Rolls Royce, ‘A Rolls Royce the only noise you hear is your own heartbeat’, onder de camera’s, liggen nog steeds achterin een diepe kast.
Het is schunnig en ongeoorloofd om nog goed bruikbare voorwerpen zo ver weg te stoppen. Ik praat daar liever niet over, het spijt me dat ik het deed zonder enige liefde voor de fotografie. Ik was duidelijk in een fotografische impasse geraakt.
Bijna tien jaar later ontdekte ik via een klein compact cameraatje de digitale kiekerij. De in 2007 aangeschafte Nikon D70 S bracht mij weer plezier in het fotograferen. We leven in een snelle tijd, de industriële revolutie is nog niet afgelopen. Hoe vlugger we een camera door een anders gebouwde kunnen vervangen, hoe liever we dat doen. Mijn Nikon is alweer bijna antiek. Eerbied voor dat wat geweest is, is er nauwelijks bij. Ondertussen lijkt het of ik al die jaren zonder camera geamputeerd ben geweest, hoewel ik nu niet eens echt veel fotografeer.
Verbaasd en verwonderd was ik na een cursus Photoshop van de mogelijkheden. Ik zit nu op een wolk en zweef met de andere ‘diginerts’ mee. Waarheen, geen idee? Kunst? Veel te groot woord voor fotograferen. Ik vind het gewoon leuk om te doen niet meer of minder.
Vanaf dat ik een klein ventje was, ben ik een hartstochtelijk zeiler. Begin jaren zestig nam de welvaart in Nederland toe. Steeds meer mensen konden zich een boot permitteren. In die tijd werd ik gevraagd om mee te werken aan het testen van zeiljachten voor watersportbladen. Met mijn tweeogige Rolleiflex maakte ik foto’s van de schepen. Doordat de testen ook in buitenlandse bladen werden gepubliceerd, vond ik de naam Kühbauch onhandig. Ik verzon de naam Theo Kampa die bijna voor elke buitenlander is te schrijven en te lezen.Kampa stond voor: Kan Alleen Maar Prachtig Afdrukken
Op deze website zijn uitsluitend mijn digitale foto’s te zien.